Wojciech Mykrak's Profile

Sąd Okręgowy w Zamościu skazał dwóch mężczyzn na osiem i sześć lat więzienia za brutalne pobicie i zgwałcenie 19-latka. Wyrok jest nieprawomocny - czytamy w serwisie "Dziennika Wschodniego".

W marcu 2008 roku 19-latek wracał do domu w Hrubieszowie (woj. lubelskie), gdy zaczepił go 17-letni sąsiad. Arkadiusz G. zwabił go do garażu, gdzie czekał na nich 41-letni Władysław R. Obaj zaatakowali 19-latka. Bili go m.in. trzonkiem od szczotki, a następnie na przemian gwałcili - pisze "Dziennik Wschodni".

Budorigum 41° - 52° 40' (Ptolomeus)

Czarni gnębiący białych? To dla lewicy temat tabu. Sama byłam bardzo lewicowa i poprawna politycznie, ale życie brutalnie zweryfikowało moje naiwne ideały.

List w sprawie wypowiedzi o. Tadeusza Rydzyka na temat czarnoskórego misjonarza przesłała do prowincjała redemptorystów pełnomocniczka rządu ds. równego traktowania Elżbieta Radziszewska.



"Słowa o. Rydzyka zawierające sugestie, że czarny kolor skóry jest nieczysty, a zatem gorszy, muszą być traktowane jako wyraz przekonania o niższości cywilizacyjnej osób czarnoskórych. Stanowią zatem przykład publicznej wypowiedzi rasistowskiej, naruszającej nie tylko dobre obyczaje, ale też prawo polskie i standardy międzynarodowe uniwersalne" - pisała Radziszewska.

Jasnogórskie "żarty" ojca Rydzyka skrytykowali publicznie redemptoryści z Brazylii, określając je jako "lekceważące i rasistowskie" oraz przepraszając za wystąpienie szefa Radia Maryja. Ich list w tej sprawie opublikował brytyjski tygodnik katolicki "The Tablet".

Jak dotąd nikt mnie zdrajcą narodu nie nazwał, choć pojawiają się głosy, że o mało chwalebnych kartach historii lepiej zapomnieć. W Norwegii lubimy myśleć o bohaterskim Manusie, zatapianiu niemieckich okrętów przez członków norweskiego ruchu oporu, a milczymy o setkach żołnierzy, którzy walczyli w szeregach SS. Jakbyśmy nie chcieli wiedzieć, jak było naprawdę. Po wojnie nazwaliśmy tych żołnierzy zbrodniarzami wojennymi i zdrajcami, ale nikt nie był zainteresowany sprawdzeniem, jaką naprawdę odegrali rolę w historii. Dopiero niedawno w Norwegii powstała grupa finansowana ze środków publicznych, której zadaniem jest zbadanie tych spraw. Minęło ponad 60 lat, świadkowie wojennych wydarzeń nie będą żyli wiecznie, zatem uważam, że powinniśmy za tę trudną pracę zabrać się już dawno temu.

Ukrywanie rzeczy bolesnych świata lepszym nie czyni. Są ludzie, którzy uważają, że gdy czegoś nie wiemy, to nas nie boli. Nie zgadzam się z nimi. Boli tym bardziej, im skrzętniej ukrywamy prawdę. Pracując nad książką przeprowadziłem setki wywiadów z rodzinami poległych żołnierzy i weteranami wojny. Dla większości była to pierwsza okazja, by z kimkolwiek o tym porozmawiać. Wyobraź sobie, że pukam do drzwi do drzwi siostry żołnierza, którzy zginął z naszywką SS na mundurze i proszę o rozmowę. Kobieta zaczyna płakać, targają nią bardzo silne emocje. Nie dlatego, że nie chce pamiętać, ale dlatego, iż wreszcie może komuś powiedzieć swoją historię. Po wojnie nikt nie śmiał przyznać, że członek rodziny zginął w szeregach SS, by nie zyskać etykietki zdrajcy. Skoro tyle ludzi chce wciąż o tym czytać, to tym bardziej dowodzi, że wszyscy mamy potrzebę mówienia prawdy i mówienia o prawdzie.